- వేల కోట్ల ప్రజాధనం లూటీ.. ఎస్సెల్ గ్రూప్ అవినీతికి వ్యవస్థల రెడ్ కార్పెట్!
- సుభాష్ చంద్ర సామ్రాజ్యం ఆవిరి వెనుక మతలబు ఏంటి?:
- *రూ. 22 వేల కోట్ల అప్పును కేవలం రూ. 6.5 కోట్లకు కుదించడం కార్పొరేట్ మోసానికి పరాకాష్ట కాదా?
- ప్రభుత్వ రంగ సంస్థలకే ఎసరు: ఎల్ఐసీ హౌసింగ్ ఫైనాన్స్కు రావాల్సిన రూ. 1,300 కోట్లకు పైగా బకాయిలను కేవలం రూ. 38 లక్షలతో ఎలా ముగిస్తారు?
- చట్టాలు ఎవరి కోసం?: సామాన్యుడికి ఉరితాడు.. బడా బాబులైన ఎస్సెల్ గ్రూప్ అధినేతలకు ‘హెయిర్కట్’ పేరిట రక్షణ కవచాలా?
- జీ మీడియా వెనుక అసలు కథ ఇదేనా?: లాభాలు ప్రైవేట్ వ్యక్తులవి.. నష్టాలు మాత్రం ప్రజల పన్నుల సొమ్ముతో భర్తీ చేయడమేనా కొత్త ఆర్థిక న్యాయం?
రూ. 22 వేల కోట్ల అప్పును కేవలం రూ. 6.5 కోట్లకు కుదించి, ‘హెయిర్కట్’ అనే అందమైన ముసుగులో బడాబాబుల బకాయిలను తుడిచిపెట్టేయడం భారతీయ కార్పొరేట్ చరిత్రలో అత్యంత ఖరీదైన మాయాజాలం. సామాన్యుడు పది వేల రుణం కట్టకపోతే పరువు తీసే బ్యాంకులు, వేల కోట్లు ఎత్తేసిన ఎస్సెల్ గ్రూప్ సుభాష్ చంద్ర లాంటి కార్పొరేట్ గద్దల ముందు మాత్రం రెడ్ కార్పెట్ పరుస్తూ సాష్టాంగపడుతున్నాయి. లాభాలొస్తే విలాసవంతమైన ఫామ్హౌస్లు, నష్టాలొస్తే మాత్రం సామాన్యుడి పన్నుల సొమ్ముతో పూడ్చేసే ఈ ద్వంద్వ న్యాయం ప్రజాస్వామ్యానికి పట్టిన అతిపెద్ద శని!
హైదరాబాద్:
దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థను శాసించాల్సిన బ్యాంకింగ్ రంగం ఇప్పుడు ద్వంద్వ ప్రమాణాల దవడల నడుమ నలిగిపోతోంది. చెమటోడ్చి దాచుకున్న ప్రజల సొమ్మును కార్పొరేట్ దొంగల పరం చేసి, సామాన్యుడి నెత్తుటిని నిలువునా తాగుతున్న వ్యవస్థీకృత దోపిడీ మరోసారి బట్టబయలైంది. ఎస్సెల్ గ్రూప్ అధినేత సుభాష్ చంద్ర ఉదంతం భారత ఆర్థిక రథచక్రాల కింద నలుగుతున్న సామాన్య ప్రజల వ్యథకు దర్పణం పడుతోంది. అప్పుల ఊబిలో కూరుకుపోయిన బడాబాబులకు వేల కోట్ల మాఫీలు, నిప్పులా బతికే సామాన్యుడికి మాత్రం జైలు గొలుసులు—ఇదేనా నూతన భారత ఆర్థిక న్యాయం?
*గణాంకాల సాక్షిగా అధికారిక దోపిడీ
సుభాష్ చంద్ర వ్యక్తిగత హామీ కింద వివిధ బ్యాంకులు, ఆర్థిక సంస్థలకు చెల్లించాల్సిన బకాయిల చిట్టా అక్షరాలా విస్మయానికి గురిచేస్తోంది. అధికారికంగా అంగీకరించిన దావాల విలువ అక్షరాలా ఇరవై రెండు వేల రెండు కోట్ల ఏడు లక్షల రూపాయలు. కానీ, దీనికి వ్యతిరేకంగా ట్రిబ్యునల్ ఆమోదించిన పునర్వ్యవస్థీకరణ ప్రణాళికలో రుణదాతలకు దక్కింది కేవలం ఆరు కోట్ల ఇరవై ఐదు లక్షల రూపాయలు మాత్రమే. న్యాయ ప్రక్రియ ఖర్చులని మరో ఇరవై ఐదు లక్షలు మినహాయిస్తే మొత్తం లభించిన మొత్తం కేవలం ఆరున్నర కోట్లు.
అంటే ముప్పై ఒక్క కోట్ల చిల్లర ఆస్తులను చూపించి, సుమారు తొంబై తొమ్మిది దశాంశ తొంబై ఏడు శాతం అప్పును గాల్లో కలిపేశారు. అంటే ప్రతి వంద రూపాయల బాకీలో తొంబై తొమ్మిది రూపాయల తొంబై ఏడు పైసలను తుడిచిపెట్టేసి, మిగిలిన మూడు పైసలతో సరిపెట్టమన్న మాట! ఇదేనా ఆర్థిక క్రమశిక్షణ?
*తగ్గిన ఆస్తులు.. పెరిగిన ప్రశ్నలు
ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, ఆర్థిక రంగాన్ని శాసించిన సమయంలో సుభాష్ చంద్ర నికర విలువ నలభై వేల కోట్ల పైమాటే. కానీ చట్టపరమైన విచారణ వచ్చేసరికి ఆ సామ్రాజ్యమంతా కరిగిపోయి కేవలం ముప్పై ఒక్క కోట్ల రూపాయల చిల్లర ఆస్తులు మాత్రమే మిగిలాయని నివేదికలు చెబుతున్నాయి. వేల కోట్ల సామ్రాజ్యం క్షణాల్లో ఆవిరైపోవడం కేవలం వ్యాపార వైఫల్యమా, లేక పకడ్బందీగా సాగిన ఆస్తుల బదలాయింపు వ్యూహమా?
ఈ వినాశకర ఒప్పందం వల్ల ప్రైవేట్ దిగ్గజాలు రాజీ పడినప్పటికీ, దేశ ప్రజల సంపదను మోయాల్సిన ప్రభుత్వ రంగ సంస్థలు, జీవిత బీమా సంస్థలు ఘోరంగా నష్టపోయాయి. ఒక్క జీవిత బీమా సంస్థ హౌసింగ్ ఫైనాన్స్ విభాగానికి రావాల్సిన వెయ్యి మూడు వందల కోట్ల పైచిలుకు బదులుగా కేవలం ముప్పై ఎనిమిది లక్షలు మాత్రమే దక్కే దుస్థితి దాపురించింది. ప్రజల చెమట చుక్కలతో నిండిన బ్యాంకు డిపాజిట్లు ఇలా కార్పొరేట్ గద్దలపాలు కావడం దేనికి సంకేతం?
*కార్పొరేటుకు హెయిర్కట్.. సామాన్యుడికి రికవరీ ఉరితాడు
ఇదే దేశంలో ఒక సామాన్య ఉద్యోగి లేదా చిన్న వ్యాపారి పది లక్షల రుణం తీసుకుని, అనుకోని అనారోగ్యంతోనో లేదా ఉపాధి కోల్పోవడమో జరిగి రెండు నెలలు వాయిదాలు చెల్లించలేకపోతే జరిగే పరిణామాలు ఎలా ఉంటాయి?
- నిమిషం నిమిషానికి రికవరీ ఏజెంట్ల నుంచి వేధింపు కాల్స్.
- ఇంటి ముందు అప్పుల వాళ్ల హడావుడి, పరువు ప్రతిష్టల గాలి తీసివేత.
- క్రెడిట్ స్కోర్ పాతాళానికి పడిపోయి భవిష్యత్తులో నయాగైసా పుట్టని దుస్థితి.
- చివరకు ఇష్టపడిన ఆస్తిని కౌలుకు ఇచ్చినా తీరని అప్పుల భారంతో ఆత్మహత్యలే శరణ్యమయ్యే దయనీయ స్థితి.
మరి ఇదే వ్యవస్థలో వేల కోట్లు ఎన్నడూ తిరిగి చెల్లించని రీతిలో ముంచివేసిన సుభాష్ చంద్ర లాంటి వారికి మాత్రం ‘హెయిర్కట్’, ‘ఇన్సాల్వెన్సీ రెజల్యూషన్’, ‘రుణ పరిష్కారం’ వంటి వెల్వెట్ పేర్లతో రక్షణ కవచాలు ఏర్పడతాయి. ఒకే దేశంలో చట్టాలు రెండు రకాలుగా ఎలా అమలవుతాయి? అప్పు తీసుకున్నవాడు చిన్నవాడైతే నేరస్థుడు, పెద్దవాడైతే ఆర్థిక నిపుణుడా?
*లాభాలు ప్రైవేట్ వి.. నష్టాలు ప్రజలవేనా?
వ్యాపారం విజయవంతమైనప్పుడు వేల కోట్ల లాభాలను కుటుంబాలు, ప్రైవేట్ వ్యక్తులు పంచుకుంటారు. షేర్లు పెరిగిపోతాయి, విదేశీ పర్యటనలు, కోట్లు విలువ చేసే విలాసవంతమైన ఫామ్హౌస్లు సొంతమవుతాయి. కానీ అదే వ్యాపారం కుప్పకూలినప్పుడు, ఆ నష్టాన్ని మాత్రం ప్రజల పన్నుల సొమ్ముతో, ప్రభుత్వ రంగ బ్యాంకులను ముంచడం ద్వారా భర్తీ చేస్తారు.
లాభాలు వచ్చినప్పుడు యజమానులవి, నష్టాలు వచ్చినప్పుడు సామాన్య ప్రజలవా? ఈ దోపిడీ విధానంపై దేశ అత్యున్నత న్యాయస్థానాలు, శాసనసభలు ఎందుకు మౌనం వహిస్తున్నాయి? ప్రజల పొదుపు నిధులతో నడిచే బ్యాంకింగ్ వ్యవస్థను కొందరి ప్రైవేట్ ప్రయోజనాల కోసం తాకట్టు పెట్టడం రాజ్యాంగ విరుద్ధం కాదా?
దేశ ఆర్థిక భవిష్యత్తు నిలబడాలంటే ఈ విధానం సమూలంగా మారాలి. నిజమైన వ్యాపార వైఫల్యానికి, ఉద్దేశపూర్వక ఆర్థిక మోసాలకు మధ్య గీత గీయాల్సిన సమయం ఆసన్నమైంది. ప్రజాధనాన్ని లూటీ చేసి చట్టాల కన్నాల్లో నుంచి తప్పించుకునే బడా పారిశ్రామికవేత్తలకు కఠిన శిక్షలు ఖరారు కావాలి. అదే సమయంలో నిజాయితీగా సంక్షోభంలో చిక్కుకున్న సామాన్య రుణగ్రహీతలకు మానవతా దృక్పథంతో పునరుద్ధరణ అవకాశాలు కల్పించాలి.
రుణం ఎంత పెద్దదైనా, ఇచ్చినవాడు ఎంతటి బలశాలి అయినా నియమాలు మాత్రం అందరికీ ఒక్కటే కావాలి. లేనిచో, ఈ వ్యవస్థపై సామాన్యుడికి ఉన్న చివరి నమ్మకం కూడా తుడిచిపెట్టుకుపోవడం ఖాయం.
